كلامى از نور

پيامبر خدا صلى‏‌الله‌‏عليه‌‏و‏آله: خدا بركت دهد به آن كس كه آسان مى‏‌فروشد، آسان مى‏‌خرَد، آسان قرض مى‌‏دهد و آسان مطالبه مى‌‏كند.

استفتائات روز

فرموديد كسى كه احتمال مى دهد ديوانه شود كسى را وكيل كند كه زنش را آنوقت طلاق دهد، و برگشت اين بر اين است كه او را ولىّ خود در اين كار قرار مى دهد، آيا اين مخصوص به ديوانگى گاه گاه است يا نه؟ سپس دليل علمى به صحيح بودن اينكه انسان براى خودش ولىّ قرار دهد چيست؟

دليل علمى آن اينست كه انسان از ديگران نسبت به خودش سزاوارتر است، و اين مسئله ارتكازى است و انسان بخودش تسلط دارد، و اين امر تقاضا مى كند: در صورتى كه از تشخيص نظر و صلاح خويش عاجز باشد بتواند براى خودش ولىّ تعيين نمايد، و روشن تر از آن وصّى قرار دادن او است پس از وفاتش در تجهيز آن كه جمعى از علماء فتواى به صحّت آن داده اند، و ما توقف كرديم و نتوانستيم مثل آنها فتوى بدهيم، به جهت اينكه احتمال دارد كه قائم بودن دليل ولايت بر تجهيز كردن، مانع از اين باشد، ولى دليل ولايت بر اينجا نمى آيد، زيرا كه دليلهاى ولايت بر مجنون پس از كامل شدن شامل نمى شود و آن بهترين دليل بر رد مخالفين است، و از اينجا معلوم مى شود كه اگر احتمال جنون دائمى هم بدهد مى تواند ولىّ براى خود قرار دهد، بلى اگر خيانت ولىّ آشكار گردد آنوقت منع تصرف كردن آن در امورات مجنون معين مى گردد.

شخصى جنب شده ولى نمى داند كه پيش از صبح بوده و يا پس از آن بوده و غسل نكرد تا اينكه آفتاب طلوع كرد حكم آن را بيان فرمائيد؟

به روزه اش ضرر نمى رساند ولى او در نمازش كه اهميّت آن از روزه بيشتر است كوتاهى كرده است.

اگر شخصى دربى به مسجد احسان نمايد در صورتى كه درب قديمى كه اكنون هست صلاحيتش را از دست نداده است ولى درب تازه محكم تر و زيباتر است آيا جايز است درب قديمى را در آورند و درب تازه را نصب نمايند؟ در صورتى كه اين جايز باشد درب قديمى را چه كنند آيا مى توان فروخت گرچه به قيمت كمى هم باشد، و قيمت آن را در جاى ديگر مسجد مى توان خرج كرد، و آيا درا ين كار بايستى به حاكم شرع و يا نايب آن مراجعه نمود؟

عوض كردن درب قديمى به دريى كه بهتر از آن است عيب ندارد و اما درب قديمى اگر مسجد به آن احتياج نداشته باشد لازم است كه آن را درب مسجد ديگرى بنمايند و اگر آن هم نباشد در مكان خيريّه ديگرى همانند حسينيّه بكار مى برند و در صورت نبود آن فروخته مى شود و پول آن در مصالح همان مسجد اوّلى صرف مى شود و اگر آن احتياج نداشت در مساجد ديگر و اگر آن هم نباشد در مصالح محلهاى عامّ المنفعة خرج مى گردد.